Stowarzyszenie Niezależna Kulturalna dziękuje donorom za współpracę w ubiegłym roku jak również w latach poprzednich.

Uświadomiłem to sobie próbując odtworzyć w pamięci najfajniejsze mińskie koncerty, na których zdarzyło mi się być w XXI wieku. Dość dobrze pamiętam szczegóły końcówki lat 90. Swój pierwszy koncert rockowy w remizie w Mrozach, gdzie wystąpiły zespoły Fruit Drops i Musztarda Saperska, a na który pojechałem z rozdartym sercem rezygnując z meczu Nigerii z Bułgarią na Mistrzostwach Świata we Francji. Niezatarte w mojej pamięci są wspomnienia punkowych koncertów w MDKu organizowanych przez braci Kraszewskich, którzy ściągali do Mińska czołówkę polskiego undergroundu, wśród nich kapele tak zacne jak Starzy Singers, Ssaki, Klinika, Homo Militia, Plebania, Janusz Reichel i wielu innych znakomitych artystów z brytyjskim Under The Gun na czele. Osobny tekst mógłbym poświęcić koncertom legendarnego Gurtwerta Hurtkina

Gurtwert Hurtkin

(szczególnie ten w ogródku nieistniejącego już pubu Fuks był epicki, gdyż w jego trakcie rozpętała się burza, która jednak nie przeszkodziła ekipie Czajnika dokończyć występu) i Khatarsis, z którego później wykiełkowało De La Core,

2002 - DeLaCore w Dujerze

a które to grupy w znaczący sposób wpłynęły na to, że sam gram w zespole. Pierwsza odsłona trwającego wieku zlewa mi się już bardziej, wydarzenia i fakty nakładają na siebie. Szczególnie jeśli chodzi o pierwsze pięć lat. Do drugiej pięciolatki jest ściągawa w postaci nieocenionego grona Koncertowicze Mmz, które swoją drogą zasługuje na osobną analizę tym bardziej, że ostatnio zdechło mocno i wydaje się, że już na amen. Bez wgryzania się w szczegóły i szereg istotnych tematów takich jak kulturotwórcza rola Dujera, czy wpływ cen piwa i biletów na frekwencję spróbuję rzucić na tę wordowską kartkę kilka mgnień i momentów, które z morza wspomnień wyławiam w pierwszej kolejności. Zacznijmy od lokalu przy Kolejowej. Bezcenny jest widok muzyków pierwszy raz przekraczających próg Dujera. „Najgorszy koszmar” powiedział kiedyś Olaf Deriglasoff oceniając warunki sprzętowo sceniczne. „To tu się gra” rzekły bez wiary Pustki. Jeszcze inny zespół, którego nie wymienię z nazwy obawiał się o sprzęt i zdrowie lustrując dopijających piwo bywalców piątkowych popołudniówek. Bezcenne i podnoszące na duszy było pokoncertowe zbieranie wrażeń od muzyków, najczęściej zaskoczonych spontanicznym przyjęciem i bezpretensjonalnym podejściem mińszczan. W pamięci mam aplauz jaki zebrały od około 40 osobowej publiczności ‘The Empties’. Warszawska grupa przyjechała do Mińska niepewna swojego losu. Pozbawiona dotychczasowego wokalisty Janka Piętki, z nowym basistą, premierowo wykonując utwory z szykowanej na jesień płyty „Koniec Kryzysu”. Na chwilę zanim stali się jednym z najbardziej cenionych zespołów polskiej alternatywy w małej salce kawiarni musieli się zmagać z lichością emkaelowego sprzętu nagłośnieniowego. Basia Wrońska wykazała się niezwykłą wyrozumiałością na wieść, że podłączenie kolejnych kabelków jej prastarych klawiszy z mikserem jest niemożliwe. Zresztą zaraz na początku tego koncertu owe Rolandy spaliły wokalowy głośnik niskotonowy, o czym już nie miałem serca mówić pytającemu się ze sceny jak to brzmi gitarzyście Radkowi Łukasiewiczowi, który jako odpowiedź zobaczył kciuk w górę.
Problemy techniczne pojawiły się też przy okazji występu Out Of Tune. Jego wokalista Eryk w pewnym momencie zagroził przerwaniem koncertu, gdy po raz kolejny popieścił go prąd po ręce. Sprawę uratowała czarna rękawiczka, w której dokończył sztukę. Koncert ten utrwalił mi się głównie ze względu na kontrast między wymuskanymi, metro chłopcami z OOT a przaśną oprawą lokalową. Muzycznie znacznie lepiej wypadli występujący zaraz po nich Hatifnatsi, którzy swoimi gotyckimi, powietrznymi piosenkami stworzyli klimat niczym z powieści Tolkiena. Jeśli chodzi o takie atmosferyczne granie to jednym z najlepszych pod tym względem koncertów w Dujerze był występ Powiek.

2007 - Powieki w Dujerze

Zespół przyjechał do nas mimo ostrzeżeń meteorologów zalecających ze względu na porywiste wiatry pozostanie w domu. W tych okolicznościach przyrody i przy pustawej sali Powieki w zielonej poświacie dujerowej lampki swoimi psychodelicznymi ‘islandzkimi’ kompozycjami stworzyły odlotową atmosferę na bis grając ponownie prawie pół swojego podstawowego setu. Jeszcze mniej osób przyszło na koncert uważanych przez Artura Rojka za najlepszy polski zespół George Dorn Screams. Sprzedało się tylko 10 biletów. Przynajmniej dwa razy więcej osób siedziało przed Dujerem za friko słuchając nieco sfrustrowanych kolejną frekwencyjną wpadką na swojej pierwszej trasie bydgoszczan. Zupełnie inna atmosfera panowała na pierwszym mińskim koncercie Kawałka Kulki, kończącym mazowiecki tour gorzowian.

2006 - Kawałek Kulki w Dujerze

Wymęczeni występami w Warszawie, Siedlcach i tzw. międzyczasem, w którym brali udział w kręceniu teledysku do „Żabiego” w Dujerze na luzie dali radosny pełnokrwisty koncert porywając swoją ‘dziecięcą energią’ tym razem licznie zebranych mińszczan, którzy jako jedni z pierwszych w Polsce mieli okazję wysłuchać takich szlagierów jak „Nocny Pociąg”, „Usta z Kory” czy „Ulica po Ulicy”. Ale opuśćmy już Dujca. Przez 10 lat odbyło się w powiecie kilka ważnych plenerów. Ten najfajniejszy na paletach w Cegłowie.

2005 - Yyyy - Ten najfajniejszy w Cegłowie...

Zaraz po nim chyba najważniejszy póki co koncert w dziejach Mińska. Już nie pamiętam dlaczego nie zamierzałem w nim brać udziału, ale ciekawość ostatecznie zwyciężyła i rowerem pojechałem ‘na chwilę’ na Budowlankę. W końcu Hey, Lady Pank i Myslovitz na jednym koncercie w naszym mieście to rzecz unikatowa. Skomasowana moc przebojów odbitych od srebrnej wody i cmentarnych krzyży zwielokrotniła się. Nie pamiętam żadnych anegdot, choć coś tam było wesołego z konferansjerką, pamiętam tylko, że „Książka Z Drogą W Tytule” na koniec występu Myslo przelała czarę wzruszenia.

2005 - Myslovitz na Wolnych od Zła - najważniejszy póki co koncert w dziejach Mińska...

Niedoszły plener zagrała grupa Raz Dwa Trzy, której występ ze względu na burzę i oberwanie chmury został przeniesiony do MDKu. Adam Nowak zanim ruszyli powiedział, że będzie niepowtarzalna okazja poczuć się jak na wczesnych koncertach The Beatles, gdzie nagłaśniane były tylko wokale, reszta dźwięku szła naturalnie z pieców. I pięknie zabrzmieli tego wieczora w MDKu, miękko i prawdziwie dowodząc, że dobry zespół nie potrzebuje niewiadomo jakiego nagłośnienia, by być przyjemnie słuchalnym. Szkoda, że kolejne władze MDKu prawie w ogóle nie wykorzystują muzycznie najlepszej koncertowej sali w Mińsku, która w końcu kiedyś tętniła muzyką i młodzieżą, co jeszcze miałem okazję widzieć na własne oczy. Godny odnotowania był jeszcze T.Love pod MDKiem, gdzie znaczna część ludzi słuchała piosenek zza barierek, ale to może ktoś inny coś by napisał.

2004 - T.Love pod MDK

Istotne dla mnie jako koncertowicza było pojawienie się nowego gracza na rynku czyli Mjuzikpubu, miejsca póki co akustycznie nieprzystosowanego do grania, co szczególnie uwidoczniło się w czasie pięknego występu duetu Twilite, którego koronkowe akustyczne plecionki i wyrafinowane harmonie wokalne non stop walczyły z zagłuszającymi je spogłosowanymi gadułami. O dziwo bardzo fajnie zabrzmiał tam koncert warszawskiego zespołu Płyny, ale to już bardziej zasługa umiejętnego dostosowania się muzyków do miejsca. Był to mój ostatni miński koncert tej dekady, który wprawił mnie w ambiwalentny stan. Z jednej strony warszawski kwintet zagrał jeden ze swoich najlepszych koncertów jakie widziałem (dzień później zagrał najlepszy w warszawskim Saturatorze) z drugiej strony, po raz kolejny liczba osób zainteresowanych występem była nikła Tydzień wcześniej na Psychocukrze w Dujerze było około 30 osób. Dwa ostatnie grudniowe koncerty w Mjuzikpubie, Warszawski Deszcz a zwłaszcza jazzowe Free Yo, na których nie dane mi było być też zaliczyły frekwencyjną wtopę zniechęcając menadżerów do organizowania kolejnych, szczególnie w kontekście sukcesu dwóch odbyłych się tam dyskotek. Analiza niskich frekwencji na biletowanych pojedynczych koncertach i ich sens, to rzecz na osobny artykuł. Ten subiektywny, pisany na kolanie przegląd koncertów, w którym celowo pominąłem częstokroć znakomite występy lokalnych bandów i nikowy RIM Fest, niech posłuży za przyczynek do dyskusji o tym, co się wydarzyło w naszej mińskiej kulturze między 2000 a 2009 rokiem. Z perspektywy koncertowego bywalca był to okres dobry. W jego trakcie Mińsk głównie za sprawą Dujera był stosunkowo ważnym (jeśli porównamy wielkość naszego miasta i jego imprezową infrastrukturę) przystankiem na trasach wielu zespołów, istotnych dla obrazu polskiej muzyki ad 2009. Żeby uzupełnić ten wielce niekompletny i szkicowy koncertowy przegląd zapraszam do pisania własnych podsumowań, relacji, obserwacji i przysyłania ich na adres bart.chmielewski@gmail.com. Najciekawsze opublikujemy w Głośniku.
Bartosz Chmielewski

Uczniowski Klub Sportowy Ring

21 sierpnia 2009 Uczniowski Klub Sportowy RING mocą decyzji Starosty Mińskiego został wpisany do Ewidencji Uczniowskich Klubów Sportowych pod numerem 69 na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1996r. o kulturze fizycznej (Dz. U. Nr 81 poz. 889 z 2001r.). Od tamtej pory Stowarzyszenie aktywnie promuje swoją działalność statutową.

UKS RING jest ideą mającą na celu popularyzację boksu w Mińsku Mazowieckim, jako formy zabawy, rekreacji oraz zajęć rozwojowych.

Szkółka bokserska powstała z inicjatywy wieloletniego trenera boksu – Zbigniewa Bartczaka, który został Prezesem stowarzyszenia. Dzięki swojemu zaangażowaniu, poczuciu sprawiedliwości, zainteresowaniu postępami sportowymi i wynikami w nauce oraz planami życiowymi zawodników zdobył ich szacunek i zaufanie. Nieodparte zdolności organizacyjne, jak również wysoki poziom wiedzy fachowej i ogólnej przyczyniły się do  zjednania w szeregach  UKSu tak wiele osób. Przedział wiekowy jest różny. W UKSie jest również prężnie rozwijająca sekcja dziewczęca. Dziewczyny tym samym udowadniają, że boks nie musi być odbierany, jako brutalny i agresywny.

Uczniowski Klub Sportowy Ring

Zajęcia nie są skupione jedynie na nauce techniki i szkolenia ciosów. Wpajamy swoim podopiecznym zasadę, że umiejętności, które nabywamy pokazujemy jedynie na ringu. Nie wykorzystujemy ich wobec słabszych – mówi Prezes UKS RING – Trener Zbigniew Bartczak.  Nasze treningi to również zajęcia dodatkowe z gimnastyki ogólnorozwojowej- dodaje Sekretarz UKSu – Aleksandra Wicik . Treningi podzielone są na etapy. Pierwszym etapem jest rozgrzewka, następnie rozpoczynają się ćwiczenia z zakresu techniki boksu, ćwiczenia na workach i gruszkach bokserskich. Trening kończony jest ćwiczeniami rozluźniającymi. Jednym z elementów treningów jest gra w koszykówkę.

Uczniowski Klub Sportowy Ring

UKS RING spotkał się z niezwykłą przychylnością Zespołu Szkół Ekonomicznych, gdzie obecnie, w poniedziałki, środy i piątki od godziny 18:30 do 20:15, prowadzone są treningi Dnia 9 grudnia 2009 roku w Szkole odbył się towarzyski mecz w koszykówkę pomiędzy bokserami UKS RING, a wychowankami Pani Grażyny Osicy z Zespołu Szkół Ekonomicznych. Gry sportowe takie jak koszykówka rozwijają nieodzowne dla boksera cechy.  Przede wszystkim takie jak: ruchliwość, orientacja, pomysłowość i szybkość działania.

Pragniemy, aby boks dzięki zajęciom z dziećmi i młodzieżą kojarzony był pozytywnie. Mając w swojej grupie tak ambitnych młodych ludzi chętnych  do pracy i w pełni zaangażowanych w treningi wiemy, że warto organizować dla nich zajęcia i patrzeć jak rozwijają swoje umiejętności – mówi Trener Zbigniew Bartczak. Niestety wciąż panuje przekonanie, że boks polega jedynie na tym, iż dwóch potężnych facetów wchodzi do ringu i okłada się pięściami, i jedyne, co się dzieje, to leje się krew. To nieprawda. Trener zawsze nam mówi, że boks jest, jak szermierka. Cała sztuka boksu polega na tym, iż samemu należy wyprowadzić cios, w taki sposób, aby samemu nie przyjąć go od przeciwnika. W ringu trzeba używać głowy – mówi Aleksandra Wicik .

Uczniowski Klub Sportowy Ring

W boksie bardzo istotną sprawą jest logika – trzeba myśleć, przewidywać, obserwować przeciwnika, uprzedzać jego ruch. Siła nie jest na tyle ważna, co logiczne myślenie, cierpliwość i opanowanie.

Wszystkich członków UKS RING łączy wielka pasja do boksu, którą chcą się dzielić. Ich blog (www.uksring.blog.pl) opisuje ich działalność, plany i cele. Znajdują się na nim także zdjęcia oraz filmiki z treningów. 16 grudnia 2009 roku blog Uczniowskiego Klubu Sportowego RING został zgłoszony do piątej edycji konkursu BLOG ROKU 2009 w kategorii ,,Moje zainteresowania i pasje”.

Młodzi bokserzy udowodniają, że traktują ten sport nie jako formę walki, ale możliwość spędzenia wolnego czasu Wśród nich znajdują się młode talenty, ale czy wybiorą drogę zawodową w tym kierunku, czas pokaże.

Kategoria I: mięczaki definitywne. To osoby, które nie podejmują żadnej walki ze swoimi wadami, niedoskonałościami i brakami. Uważają, że są doskonałe same w sobie, bądź wręcz przeciwnie – nie mają zaufania do swojej silnej woli, dlatego w ogóle nie podejmują walki o wytrwanie w jakimkolwiek postanowieniu. Osobom niewidzącym żadnego powodu do podejmowania postanowień nie mam w zasadzie nic do zarzucenia, bo kto czuje się na tyle dobrze z sobą, że nie chce nic zmieniać, ten niechaj idzie i przekazuje pozytywne wibracje legionom ludzi, którzy nie są sami z sobą aż tak szczęśliwi. Natomiast osoby, które uważają siebie za zbyt słabe uważam za okropne mięczaki, bo moim zdaniem lepiej zginąć na polu walki, niż tej walki wcale nie podejmować.

Kategoria II: mięczaki al dente. Czyli osobniki, które podejmują jakieś noworoczne postanowienia, ale albo nie wprowadzają ich w życie, albo respektowanie ich trwa jakieś dwa tygodnie, może miesiąc, a potem odkładają to postanowienie na wielki post. Przez mięczaków al dente co roku mnóstwo branż usługowych i dostarczycieli różnych produktów albo rwie włosy z głowy, albo zaciera ręce. Dziesiątki tysięcy ludzi, którzy postanawiają schudnąć w danym roku 20 kilogramów, dają olbrzymi zastrzyk gotówki wszelkim producentom sprzętu do ćwiczeń, wydawcom książek o dietach oraz kaset z lekcjami jogi, tanga, salsy, pilatesu, aerobiku, striptease aerobiku, a przede wszystkim wszelkim placówkom takim, jak baseny, sauny, sale gimnastyczne, spa, masażyści, spece od akupunktury… Dziesiątki tysięcy ludzi, którzy zapragną od nowego roku zmienić swoje życie, dofinansowuje wakacje na Majorce wszelkim autorom i wydawcom książek o tematyce mniej więcej takiej, jak „pokochaj siebie”, „pokonaj swoje lęki”, „zaakceptuj swoje ciało”, „usprawnij swój mózg” czy też „napraw swoje życie”. Kolejne dziesiątki tysięcy postanowią czegoś się nauczyć, dlatego też z początkiem roku na pniu schodzą wszelkie podręczniki (oraz kursy multimedialne, samouczki i tak dalej) szydełkowania, gotowania, stawania na głowie, remontowania mieszkania, urynoterapii, masażu tajskiego, języków obcych, zarządzania czasem, szybkiego czytania, nie mówiąc już o kolorowych albumach malarstwa, książkach historycznych, encyklopediach („no toć czas się dowiedzieć, czy ta Kopernik to jednak baba była!”) wszelkiej maści, przewodnikach po miejscach, które chcemy w końcu zobaczyć (w kraju i za granicą).

Ręce załamują natomiast producenci papierosów, którzy na ten tydzień czy miesiąc notują przeogromny spadek popytu. Promocjami na jesieni uzbroili się na te chude lata, gdyż po miesiącu większość palaczy skruszonych powraca na kolanach do sklepu i kupuje dwie paczki fajek, gdyż zaczyna nadrabiać zaległości z taką gorliwością, że po miesiącu dochodzą oni do półtorej paczki dziennie. Nie jestem fanką koncernów tytoniowych, wręcz przeciwnie, uważam, że ich postępowanie, lobbowanie naszych polityków i maczanie łap w ustawodawstwie jest karygodne (zalecam zgłębienie problemu e-papierosów, których sprzedaży i produkcji nasz parlament chce kompletnie zakazać), ale niestety, nielubienie jakichś ludzi wcale nie oznacza, że nie lubię ich wyrobów. Nigdy nie podejmuję postanowienia rzucenia fajek, nie tyle ze względu na strach, że moja wola jest za słaba i że nie podołam. Po prostu nie chcę rzucać fajek, bo uważam, że są zajebiste.

Również cukiernie, supermarkety, knajpy i ogólnie branża gastrologiczna notuje z początkiem roku spadek. Powód jest dwojaki: ludziska dożerają jeszcze po sylwestrze i Wigilii, a część ludzisk zamiast pączków, ciastek i czekolady nakupiła tych wszystkich hantli, stepperów, DVD z aerobikiem i książek „kiełki na tysiąc i jeden sposobów”, a teraz patrzy na to wszystko tępo, myśląc o gnijących na sklepowych półkach wuzetkach i napoleonkach.

Kategoria III: twardziele: są to osoby, które postanawiają, że muszą coś zmienić w swoim życiu i, o dziwo, po dwóch tygodniach czy po miesiącu nie rezygnują, nie poddają się i walczą dalej. Rzucają palenie i nie palą całymi latami; ograniczają (chociażby w związku z niepaleniem) wyjścia do knajp i w końcu okazuje się, że widząc się ze znajomymi raz na miesiąc czy dwa nie stajesz się wyrzutkiem społeczeństwa – wręcz przeciwnie – ludzie nawet Cię nie zdążą zapomnieć do następnego razu, za to plotek jest do wymiany jakby więcej. Żeby schudnąć, nie nakupują książek, sprzętu, programów i gadżetów, tylko po prostu robią małe rozeznanie w temacie i przestają wsuwać tłuste mięso z białym ryżem i podwójnym deserem, a zamiast jechać na zakupy do osiedlowego sklepu samochodem, idą te dwa metry. Używają schodów zamiast windy. Takie tam. Okazuje się jednak, że takie małe zmiany działają. Żeby czegoś się nauczyć, nie kupują, na przykład, siedemnastu najdroższych i najbardziej kolorowych książek i nie wypożyczają stu następnych z biblioteki, tylko na przykład zdobywają jedną, ale za to czytają ją od deski do deski zamiast stawiać na półce.

Największą jednak korzyść z noworocznych postanowień, przynajmniej wiem to ze swojego doświadczenia, osoby, które nie postanawiają czegoś zrobić natychmiast. Postanowienie noworoczne nie należy traktować jako postanowienie ostatecznej i całkowitej poprawy w nocy z 31 grudnia na 1 stycznia. To truizm, ale wiele osób, stwierdzając, że oni na przykład nie będą się męczyć, bo do lutego im przejdzie, albo zaczynają właśnie męczyć się, a pierwsze potknięcie (skuszenie się na peta, pączka, piwko, zaspanie do pracy, przegapienie zajęć z jogi, lekcji języka obcego etc.) traktują jako ostateczne i zarzucają pomysł samodoskonalenia się na następne jedenaście miesięcy, kiedy dzieje się dokładnie to samo. Dlatego mam nadzieję, że zapiszecie sobie postanowienia noworoczne na początku kalendarza i będziecie wracać do nich, mimo potknięć, wiele razy w tym roku.

Tak czy siak, bez względu na postanowienia i brak postanowień, życzę wszystkim Czytelnikom GłośNiKa, ich rodzinom i bliskim, wszystkiego najlepszego, dużo zdrowia, wytrwałości i cierpliwości, a także finezji, polotu i luzu w Nowym Roku.

nn krt

Polacy bardziej lokalni czy europejscy? – pięć lat po wstąpieniu Polski do UE

Tabela1.

Źródło: CBOS 2001, 2003, 2004 i 2009.

O grupę odniesienia Polacy byli pytani już dwa razy przez CBOS: przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej oraz miesiąc po akcesji Polski do UE. W ciągu tych kilku lat zanotowano ciekawe zmiany w deklaracjach Polaków, choć społeczność lokalna stanowi ciągle główną grupę odniesienia. Podczas gdy w roku 2003 i 2004 zmalała nieco liczba osób, które w pierwszej kolejności identyfikowały się ze swoim miejscem zamieszkania, to po pięciu latach członkowstwa we Wspólnotach Europejskich, Polacy częściej niż w roku 2003 i 2004 stwierdzali, że czują się najbardziej związani właśnie ze społeczność lokalną.

Badani zależnie od cech demograficzno-społecznych w odmienny sposób identyfikują się z daną grupą. Otóż kobiety częściej niż mężczyźni wskazują na społeczność lokalną oraz cały kraj, natomiast mężczyźni nieco częściej na region, krainę oraz na Europę.

Istnienie w społeczeństwie polskim tradycji migracyjnych, jak i wzrost migracji zagranicznych Polaków po wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej, zwłaszcza do krajów takich jak Wielka Brytania, Irlandia, Holandia czy Hiszpania, (por. „Informacja o rozmiarach i kierunkach emigracji z Polski w latach 2004 – 2008”, GUS 2009) skłania do zadania pytania, czy Polacy woleliby mieszkać w Polsce czy za granicą?

W Polsce wolałoby mieszkać około 85% badanych. Jednakże Polacy, którzy są zainteresowani podjęciem pracy za granicą, podjęli już jakieś kroki w tym kierunku lub nie odrzuciliby takiej propozycji, znacznie częściej niż osoby, które nie są zainteresowane podjęciem pracy za granicą, chcieliby zamieszkać poza Polską.

Pięć lat w wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej Polacy są ciągle bardziej „lokalni” niż „europejscy”. Ciągle pierwszą grupa odniesienia Polaków jest społeczność lokalna, miejscowość zamieszkania, a w najmniejszym stopniu Europa. Ocena lokalnego rynku pracy oraz plany migracyjne modyfikują przywiązanie do „malej ojczyzny”.

Podwojenie się liczby emigrujących na pobyt czasowy w latach 2004-2008 spowodowało, z jednej strony, umocnienie się przywiązania do najbliższej grupy odniesienia – społeczności lokalnej. Z drugiej strony, Polacy, którzy już mieszkali za granicą lub chcieliby podjąć pracę w innym kraju, znacznie częściej stwierdzają, że chcieliby zamieszkać poza Polską. Można stwierdzić, że na skutek postępujących procesów europeizacji oraz wzmożonych wyjazdów zarobkowych Polaków po wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej, Polacy, którzy w Polsce pozostali oraz nie planują podjąć pracy w innym kraju, stają się coraz bardziej zorientowani lokalnie i nacjonalistycznie pod względem preferowanego miejsca zamieszkania. Europeizacja, czy szerzej – kosmopolityzacja preferencji mieszkaniowych dotyczy tylko tej części polskiej populacji, która skorzystała z możliwości swobodnego podejmowania pracy w krajach Unii Europejskiej.

neta

Dlaczego zacząłeś zajmować się wizualizacjami?

Od zawsze sie interesowałem muzyką, koncertami, pokazami multimedialnymi oraz grafiką komputerową. Uczęszczając na koncerty oraz imprezy klubowe zauważyłem, że wizualizacje mi dawały jeszcze lepsze odczucie muzyki, tworzył się niesamowity klimat. Fajny moment związany z moją fascynacją wizualizacjami, był na jednej dużej imprezie, na której grał Dr.Motte (założyciel Love Parade), leciał soczysty bass, a na ekranach leciało zsynchronizowane ujęcie video, w którym pewien mężczyzna rozwalał ścianę wielkim młotem. Teraz to może nie brzmieć tak wystrzałowo, ale wtedy to naprawdę robiło wrażenie. Przy następnych obserwacjach zacząłem się interesować jak to się robi – czy to leci tak „na sztywno” z playera DVD czy gdzieś z tyłu sceny ktoś schowany to robi live. Okazało się, że można to robić i tak i tak. W tym czasie grałem imprezy jako DJ i stwierdziłem, że jak dodam jeszcze wizualizacje do tego co robię będzie jeszcze lepszy efekt. Oczywiście były całonocne poszukiwania software’u, który jest dedykowany do tego, tworzenie sampli video, oglądanie materiałów innych ludzi i td. Po jakimś czasie się zdecydowałem na pierwszy występ i tak się stałem VJem.

Marcin Najdenow

Gdybyś mógł wytłumaczyć w prosty sposób na czym to wszystko polega?
Polega to na wyświetlaniu krótkich sampli video oraz mixowania ich. Sample za pomocą programów komputerowych się synchronizują z muzyką i tak to powstaje. Dodatkowo są stosowane efekty, które np. podkręcają kolory, robią odbicia lustrzane, negatyw obrazu i wiele innych, które można zobaczyć podczas moich występów. Sprzęt używany do tworzenia wizualizacji to komputery, playery dvd/vhs, kamery video, różnego rodzaju światła, sterowniki midi, joysticki, projektory oraz ekrany LED.
Oprogramowanie to Resolume, Elektronika Live, Arkaos, Modul 8 oraz wszystko co przetwarza video. Sample są dobierane pod klimat imprezy. Przeważnie sample tworzę sam za pomocą kamery, programów graficznych i edytorach video. Dość często wychodzę z kamerą na miasto i potem przeglądam materiał video i wycinam to co ciekawsze i się nadaje do wizualizacji.

Jakimi imprezami jako autor wizualizacji możesz się pochwalić?

Do tej pory wyświetlałem wizualizacje dla NUNelectro, Junior Stress, Single Dread Sound, wiele czołowych polskich DJ oraz oczywiście mińskich DJi, których serdecznie pozdrawiam. Na stałe jestem związany z kolektywem 3D Sound. Największym sukcesem do tej pory to wizualizacje dla duetu DJskiego Roboloco, którzy są rezydentami klubu Escape w Sofii (Bulgaria).

Wizualizacje

Czy w Mińsku ludzie doceniają wizualizację, którymi uatrakcyjniasz imprezy?

Myślę, że tak. Bardzo często jak robię wizualizacje przychodzą do mnie osoby obejrzeć sprzęt, zaglądają do monitora komputera i się dziwią, że te obrazki są mixowane tak samo jak muzyka. Dużo razy też ludzie do mnie mówią, że się podoba, że wizualizacje dają to dodatkowe wrażenie podczas słuchania muzyki i tworzą lepszy klimat na imprezie. Ale w Polsce jak na razie VJ jest zaliczany do ekipy technicznej. W innych krajach Vje są traktowani jako artyści, tak samo jak DJ lub zespoły, dla których VJ tworzy wizualizacje. Po woli to się zmienia. Jest co raz więcej pokazów multimedialnych i coraz więcej VJi.

Dj-owanie, wizualizacje, ale to chyba nie wszystko czym zajmujesz się w wolnym czasie…

Ostatnio wizualizacje zawładnęły mną i coraz mniej występuje jako DJ, ale są w planach występy jako DVJ – mixowanie razem muzyki i obrazu. Oprócz tego uczę się fotografii i robię Light Graffiti. To jest nowa forma fotografii, która polega na zdjęciach nocnych o długim czasie naświetlania i podczas robienia takiego zdjęcia osoby rysują latarkami przed obiektywem różne kształty.

Light Graffiti

Gracze dysponują osiemdziesięcioma kartami (karty jednostek, dowódców i wydarzeń) i z ich pomocą starają się opanować miasto. Gra rozgrywana jest w zespołach dwuosobowych w czasie nie dłuższym niż 30 minut. Każda z rozgrywek jest niepowtarzalna, gdyż na starcie mamy do czynienia z opcją ustawienia losowego, a przy opcji rozstawienia dowolnego każda z kart może zajmować pole inne niż w poprzedniej rozgrywce. Mamy zatem do czynienia z funkcją planowania i liczenia, zaś w trakcie gry także bilansowaniem sił na poszczególnych odcinkach. Opanowanie zasad gry nie powinno sprawić najmniejszych trudności, ponieważ instrukcja do gry zajmuje tylko jedną kartkę formatu A4.

Szare szeregi

Tych, którzy interesują się tym fragmentem naszej historii, ucieszy prawdopodobnie informacja, że gra to nie wszystko. Historia o warszawskich powstańcach została opublikowana także w wersji książkowej. „Szare Szeregi. Kryptonim konspiracyjny Związku Harcerstwa Polskiego 1939-1945” autorstwa Tomasza Adamczaka (prezes Towarzystwa Przyjaciół Mińska Mazowieckiego) jest uzupełnieniem do gry „Szare Szeregi”.
Gra i książka powstały z okazji 70.rocznicy powołania Szarych Szeregów,dzięki współpracy Związku Harcerstwa Polskiego oraz magazynu „Taktyka i Strategia”. „Szare Szeregi” są już dostępne w Składnicy Harcerskiej „4 Żywioły”.
phm. Adam Zawadzki

rzecznik prasowy ZHP

Co nowego w nowym serwisie?

Najbardziej będzie rzucał się w oczy nowy wygląd. Strona została przygotowana na większe rozdzielczości niż obecna, kolorystyka zostanie zachowana podobna do obecnej. Głównym motywem strony będą miniaturki kilku zdjęć związanych z miastem na tle animacji powiewających flag sprzed Urzędu Miasta. Tak, nagranie video z tymi flagami było nie lada wyzwaniem, ciężko było trafić na odpowiedni  wiatr i pogodę mając do dyspozycji tylko weekendy. Na nowej stronie pojawi się zdecydowana większość informacji z obecnej strony, najbardziej popularne działy czyli Ogłoszenia i Katalog Firm zostały znacznie rozbudowane i unowocześnione. Wszędzie, gdzie się tylko da wykorzystywane są mapy google a dzięki zastosowaniu biblioteki jQuery na stronie pojawi się mnóstwo animacji warstw, mnóstwo treści będzie doczytywana za pośrednictwem technologii ajax. W nowej wersji strony pojawi się również znacznie zmodernizowany informator „Co gdzie kiedy” który, będzie przypominał o nadchodzących wydarzeniach w emailach, o ile oczywiście użytkownik wyrazi taką dyspozycję. W nowym serwisie nie zabraknie również aktualności – dzięki napisaniu specjalnego oprogramowania, strona będzie „sama” odwiedzała inne strony
związane z Mińskiem Mazowieckim i „przeciągała” do siebie najnowsze aktualności i zdjęcia udostępniając wszystko jako strona www i RSS! W odróżnieniu od poprzedniej wersji – mniej będzie autorskich aktualności ale zdecydowanie więcej fotoreportaży przedstawionych w łatwej do przeglądania formie. Nowy serwis wykona też zdecydowany krok w kierunku WEB 2.0 – samodzielnie będzie można dodać wydarzenia do grafika kulturalnego, link do filmiku w dziale video i wiele innych, pojawią się tagi. Rozbudowany zostanie dział społecznościowy oraz w pojawi się zaawansowana wyszukiwarka. Serwis będzie bardziej skupiał się na multimediach, również w komercyjnym wydaniu. Na chwilę obecną sukcesem zakończyły się próby stworzenia zupełnie nowej funkcjonalności, jaką są:

Wirtualne panoramy 360/180

Jest to nowy typ panoram, który w ostatnim czasie rozwija się w bardzo szybkim tempie w internecie. Panoramy te różnią się od tych, będących w serwisie od kilku lat tym, że można się w nich „obrócić”
w dowolną stronę, tj. można spojrzeć pod siebie i w niebo. Pilotażowa taka panorama została zrobiona na stacji kolejowej Mińsk Mazowiecki Anielina. Panoramie Anieliny towarzyszy ścieżka dźwiękowa – słychać wszechobecny dźwięk (do dziś nie wiem czy to prawdziwy głos czy syntezator) Pani informującej o nadjeżdżającym pociągu. Na pewno kolejne takie panoramy zrobione w różnych częściach miasta pojawią się w przyszłym roku w nowym serwisie jak tylko nadejdzie wiosna i ładna zieleń. Dojdzie też zapewne kilka panoram wykonanych wewnątrz biur sklepów itp.

Wirtualne Panoramy - Anielina

Nowy miński serwis bądź co bądź małymi krokami, ale nadchodzi stanowczo. Na pewno trochę zawiodą się osoby, które będą oczekiwały rewolucji – nowy serwis będzie dostosowany do
najnowszych trendów graficzno, programistyczno nazwijmy to ideologicznych jednak nowych funkcjonalności póki co zbyt dużo nie będzie. Ze względu na ogranicznia czasowe i fakt że
jest to przedsięwzięcie jednoosobowe – całe prace się przedłużają, ale kiedyś na pewno się zakończą Wersję beta nowego serwisu widziało już kilka osób – osoby związane z obecnym serwisem,
koledzy z pracy itp. – wszyscy są zgodni co do jednego: już niebawem Miasto Mińsk Mazowiecki otrzyma zupełnie za darmo nową wizytówkę, której poziom pod prawie każdym względem
wynosił będzie miasto do czołówki polskich miast biorąc pod uwagę ich wizerunki w internecie. Największą zaletą tego projektu jest fakt, że jest on robiony dla pasji a nie dla zysku,
i dzięki temu ma szanse rozwijać się w nieskończoność pod zaawansowaną opieką programistyczną przy zerowym praktycznie budżecie. Na taką funkcjonalność na pewno nie może pozwolić sobie żaden urząd.

Leszek Siporski – twórca www.minskmaz.com.pl

Początek szaleństwa rozpoczął się od dnia, w którym dostałem maila od Polskiego Radia z informacją następującej treści „Gratulujemy – wygrał Pan podwójną wejściówkę na koncert T.Love i Kryzys (support Komety) bilety do odebrania przy wejściu na koncert”, rekcja moja była naturalnie entuzjastyczna. Prawdę mówiąc, gdy coś uda mi się wygrać, a nie zdarza się to często, wydaje mi się, że jestem najszczęśliwszym człowiekiem na świecie. Dziś wiem, że byłbym szczęśliwszy gdyby okazało się, że pokojowa nagroda Nobla dla B. Obamy to był żart. Wracając do biletów i radości. Cieszyłem się niesamowicie przede wszystkim, że będę na koncercie zespołów z mojego prywatnego TOP 10. Do fascynacji Kometami doprowadził mnie romans z Partią, czyli pierwszym wydającym nagrania projektem Lesława, który w Partii jak i Kometach oddaje swój wyjątkowo akcentowany wokal, oraz pomysłowe i  przemyślane teksty – jeśli chodzi o szczegóły twórczości Komet to polecam wywiad z Lesławem przeprowadzony przez naszego podwórkowego kolegę Bartosza Chmielewskiego, a znaleźć go można na stronie Komet (www.komety.com). Komety, jako mój faworyt tego wieczoru zagrały za szybko i za krótko, ale za to bardzo namiętnie. Drugie miejsce na liście oczekiwanych przypadło Kryzysowi, gdyż z tą załogą również miałem przyjemność się spotkać na żywo po raz pierwszy i warto było, choć zacząłem żałować, że wcześniej nie miałem tej przyjemności, ponieważ po Robercie Brylewskim było widać, że czas jego świetności już minął albo właśnie mija. Nie przeszkadzało mi to jednak w tym, by bawić się świetnie, choć z dozą sentymentu – czułem się jakbym przeniósł się w czasy bohaterów książki Mikołaja Lizuta „PRL – Punk Rock Later” (którą notabene serdecznie polecam, a po drugie notabene jednym z jej bohaterów jest właśnie Robert Brylewski). Z „bananem na gębie” słuchałem mistrza, bo nikt tak jak on nie zaśpiewa „Oto święty szczyt” czy „To co czujesz to co wiesz”. A do tego całego sosu z Komet i Kryzysu dorzucam jeszcze T.Love. Ponieważ bywałem to tu to tam na koncertach T.Love wydawało mi się, że wiem czego mogę się spodziewać po załodze Zygmunta Staszczyka, a jednak zostałem zaskoczony. T.Love sieknął mi po uszach starymi przebojami, takimi które wcześniej znałem tylko z kaset magnetofonowych, które potajemnie i bezzwrotnie zabierałem starszym koleżankom i kolegom. Świeższe utwory T.Love zdawały się nieść ze sobą nową, jakość. Kto wie może Sidney na swoim Burgmanie (królu skuterów) odkrył nowe horyzonty w krainie rytmiki. Po koncercie chciało się krzyczeć 3xTAK.

Następny koncert, który zwiastował ciąg dalszy szaleństwa był jednym z tych koncertów, których się nie zapomina do końca życia. Bo dobry koncert musi mieć przede wszystkim trzy elementy:  1. Dobry klimat (w moim przypadku kameralny), 2. Dobre nagłośnienie i 3. Najważniejszy -zaangażowanych muzyków. Do takich koncertów możemy zaliczyć koncerty Orkiestry Na Zdrowie z Jackiem Kleyffem na czele. Koncert na którym miałem przyjemność przybyć dzięki dobrym ludziom odbył się w Centralnym Basenie Artystycznym – miejscu równie pozytywnie specyficznym jak i Jacek Kleyff z kompanami, a mianowicie Jerzym „Słomą” Słomińskim, Danielem Słomińskim i Sebastianem Pikulą. Cały zespół muzycznie jest alternatywnie awangardowy (jeśli można tak powiedzieć), Jacek Kleyff sprawiał wrażenie jakby jeszcze przed chwilą przechadzał w cieniu bieszczadzkich buków, a z kolei Słoma przez tzw. „naturalny ruch sceniczny”, został przeze mnie mianowany perkusyjnym Johnem Lenonem XXI w. Po kilku chwilach nie przeciągających się wcale, bo w takich miejscach ja Centralny Basen Artystyczny czas nie mija, Jacek dał znak i Orkiestra zagrała. Na początku piosenki bardziej folkowo-bluesowe, a im dalej w las tym więcej elementów reggae i punk rockowych, z każdą chwilą coraz dynamiczniej i namiętniej. Oczywiście dzikie pląsy fanów ONZ i Jacka zaczęły się już po pierwszej nucie (Ja dzielnie i odważnie przyłączyłem się na bis). Od września 2009 r. do kupienia jest świetna płyta „Jacek Kleyff w Orkiestrze Na Zdrowie – Znaki”, polecam. Więcej szczegółów oraz informacji na temat ONZ i Jacka Kleyffa możecie znaleźć na stronie www.kleyff.pl. Natomiast na stronie Programu 3 Polskiego Radia możecie znaleźć wywiad Piotra Barona z Jackiem zrealizowany w październiku podczas audycji „Tu Baron”.

Po koncertach spadła na mnie nie wiadomo skąd wielka chęć na spektakl. I tak trafiłem do klubu Powiększenie na ul. Nowy Świat 17 (po lewej stronie idąc od ronda De Gaula). Klub kameralny więc czułem się swojsko i swobodnie, bar minąłem prawą stroną, następnie schodami w dół i trafiłem do Sali, w której już prawie wszystkie miejsca były zajęte, zaraz po opłaceniu biletowego wskoczyłem na jedną z ostatnich wolnych miejscówek i czekałem na start „Taksówki” bo taki tytuł nosi spektakl grupy teatralnej Koło. Zaraz po fabule spektaklu najważniejszym jego elementem jest scenografia, a mianowicie taksówka, przepraszam – szkielet taksówki, ale z działającym radiem. Taksówkarz spotyka tego dnia rozmaitych pasażerów – wymęczonych pracowników korporacji, wyjeżdżających do rodzin, zblazowanych emigrantów zza oceanu, powracających na święta do ojczyzny, emerytów pędzących na ostatnie świąteczne promocje w supermarkecie, świętego Mikołaja w drodze na kolejne zlecenie, ludzi zagubionych, smutnych, szczęśliwych, szalonych i nieobliczalnych. Cierpliwie słucha ich historii. W tle migają światła wielkiego miasta, kolorowa stolica, neony i dekoracje, tłumy, które przepływają tuż obok. Jego jedynym towarzyszem jest głos radiowego didżeja, grającego świąteczne standardy. Scenariusz i reżyseria: Igor Gorzkowski, występują: Anna Sroka, Sławomir Grzymkowski, Bartosz Mazur, Wiktor Korzeniewski (www.studiokolo.com). Rewelacyjny spektakl – uśmiałem się, wzruszyłem, a nawet momentami byłem zszokowany. Teraz już  wiem, że następne święta nie będą dla mnie już takie same. Jak będziecie mieli okazje, gdziekolwiek, kiedykolwiek, polecam bo naprawdę warto.

Szaleństwo zakończyło się na „Białej Wstążce” w kinie Muranów. Po tym seansie mam dwa nowe motta 1. Jeśli do kina to do Muranowa, 2. Nie ma nic bardziej psychodelicznego od czarno-białego filmu niemieckiego. A oto recenzja filmu – Reżyser Michael Haneke, twórca takich filmów jak „Pianistka” i „Ukryte”, tym razem przygląda się społeczności niemieckiej tuż przed wybuchem pierwszej wojny światowej.

Biała Wstążka

Akcja filmu „Biała wstążka” została osadzona w małej protestanckiej miejscowości na północy Niemiec. W latach 1913-1914 spokojne życie mieszkańców zostaje zakłócone przez serię dziwnych zdarzeń. Wydają się być one karą wymierzoną lokalnej społeczności i okazują się być związane z powszechnie przyjętym surowym modelem wychowania. Haneke pokazuje rzeczywistość z punktu widzenia uczniów jednej ze szkół, których rodzice poprzez dobre maniery i wypełnianie obowiązków religijnych dążą do ideału (jego symbolem jest tytułowa biała wstążka). Ich działania są jednak często podszyte zdradą, zakłamaniem, nienawiścią i wykańczaniem psychicznym.

A na koniec wpadła w moje ręce świeża płyta Daniela Gałązki Z Zespołem – „Dotykam Dachów”. Zasłuchałem się w niej na zabój, nie wiedziałem, że poezja śpiewana jeszcze na mnie działa do tego stopnia, że aż odświeżyłem sobie kilka archiwalnych audycji „gitarą i piórem” z Programu 3 Polskiego Radia.

Daniel Gałązka z zespołem - Dotykam Dachow

Choć czar pierwszej płyty DGZZ na chwilę przyćmiła moja nowa zdobycz, na pewno jeszcze nie raz do nie wrócę, a teraz moja nowa wielka zdobycz – 4 płytowe wydawnictwo pt. „Miles Davis – In person friday and saturday nights at blackhowk, complete” czyli ponad dwie godziny mistrza trąbki, mistrza jazzowej trąbki w towarzystwie Wyntona Kellyego na pianinie, Jimmyego Cobba na perkusji, Hanka Bobleya na saksofonie tenorowym i Paula Chambersa na gitarze basowej. Polecam serdecznie, bo przecież oprócz kawy do życia potrzebny jest jeszcze dobry Jazz. Jeśli macie dla mnie propozycje dobrej sztuki, dobrej muzyki, dobrej czekolady lub czegokolwiek dobrego napiszcie mi na maila: ci_cin@op.pl, może w ten sposób czegoś nie przegapię. Życzę powodzenia i pozdrawiam.

Ci Cin.

The Sound Code

Obserwując inne zespoły „rimfestowe” jak ocenialiście swoje szanse? Spodziewaliście się wygranej?

Myślę że w każdym tliła się nadzieja na wygraną (dotyczy to pewnie wszystkich zespołów). Czy spodziewaliśmy się? Już nie pamiętam;)

Gdybyście Wy byli w Jury, jak przyznalibyście nagrody? Kto stanąłby na podium na Rimfeście?

Naszym zdecydowanym faworytem był zespół Soima, który tym razem jednak nie został nagrodzony… ale wielki szacunek dla nich za całokształt! Świetny zespół… Mi osobiście podobał się również Mate. Myślę, że każdy z naszego zespołu wybrałby coś innego.. dobrych zespołów nie brakowało – tym większa nasza radość

Na co przeznaczycie nagrodę?

Nagrodę podzieliliśmy po równo na każdego członka zespołu. Dla nas koszty dojazdu były spore, ale dla każdego na jakiś drobiazg starczyło. Ja kupiłem sobie fajny efekt do gitarki na allegro i już.

Jak wspominacie festiwal?

Był to najlepiej zorganizowany festiwal, na którym graliśmy (a graliśmy już na kilku) Nie mówię tak tylko dlatego, że wygraliśmy. Naprawdę położyliście na łopatki konkurencję. Opiekunowie zespołów, wspólne lokum na spanko z innymi kapelami, organizacja pracy na scenie, no i JURY! Wszystko na najwyższym poziomie! Byliśmy pod wielkim wrażeniem!!! Wspominamy go jak najcieplej! Bez cienia wątpliwości to była najbardziej udana impreza, w której braliśmy udział! I teraz te video reportaże i gazetki! Wielkie brawa dla Was organizatorów! Pozdrawiamy Asie naszą opiekunkę;)

Jakie dalsze plany kapeli?

Nasze plany to dokończyć epkę, grać jak najwięcej koncertów i powalczyć o kontrakt -możliwość wydania pełnej płyty jako, że mamy sporo materiału, który dojrzał już do tego. My zresztą też!:) Dziękuję i pozdrawiam

Z gitarzystą zespołu Przemo Grzesiakiem rozmawiała Aga Piekut